‘Zweverige’ cliënten vind ik een uitdaging

‘Zweverige’ cliënten vind ik een uitdaging

Ja, sorry… ik weet het. Als therapeut moet ik zonder oordeel zijn. En dat lukt me ook vaak wel hoor. Ik kan goed naar iemand luisteren en me in iemand verplaatsen. Dan kan ik me best goed voorstellen hoe iemand zich voelt en hoe iemand tegen zaken aankijkt.

Maar ja, toch heb ik ook mijn eigen zienswijze, waardoor het soms lastig is als iemand totaal anders denkt.

Ik geef je een voorbeeld. Laatst kwam er een vrouw in mijn praktijk met nek/schouder klachten. Tenminste, meestal zijn het nek/schouderklachten. Vreselijke pijn, noemt ze het zelf. Het zeurt de hele dag en vaak krijgt ze er ook hoofdpijn van. En de laatste weken komt er ook nog lage rugpijn bij. Ze is al bij de dokter geweest, meerdere keren in de afgelopen jaren, maar die kan niets vinden. Zelfs een scan heeft geen verklaring gegeven voor haar klachten. Ze is wanhopig. Ze wil zo graag van haar klachten af, ze heeft er alles voor over, zegt ze.

Wat is de oorzaak volgens haar? Nou, een slechte houding. Of te weinig beweging. Ze denkt er veel over na, maar komt tot geen andere conclusie. Ze heeft al allerlei behandelingen gehad, die niet het resultaat opleveren die ze gehoopt had.

Uiteraard heb ik uitgevraagd wat voor klachten ze in de loop van de jaren heeft gehad. Dat is wisselend, maar meestal blijft het bij de klachten die ze nu beschrijft. Ik vraag ook naar haar situatie thuis, op werk en wat ze in het verleden heeft meegemaakt. Ze geeft duidelijk aan dat ze dingen heeft meegemaakt die ze haar kinderen niet toewenst. Maar dat heeft ze allemaal verwerkt, zegt ze snel, als ze doorheeft dat ik er op zinspeel dat het brein en emotionele gebeurtenissen vaak een rol spelen bij chronische klachten. Het is uitgesloten dat dit er mee te maken kan hebben.

Boem! Die deur is dicht.

Het is geen optie. De connectie tussen brein en lijf. De verbinding tussen lichaam en geest.

Alsof er een harde scheiding loopt ergens bij de nek, die het hoofd loskoppelt van de rest. Als er alleen maar wordt nagedacht en niet gevoeld, dan vind ik dat een beetje ‘zweverig’, te veel in je hoofd in plaats van contact met het geheel. Als zo’n cliënt niet bij haar lichaam kan, niet kan voelen, niet kan aarden, niet bewust met haar voeten op de grond kan staan, dat vind ik als therapeut heel jammer. En een gemiste kans op herstel en balans als je daar niets mee wilt doen.

Overigens is het geen kwestie van ‘zo ben ik nu eenmaal’. Je kunt altijd leren en het anders gaan doen. En klachten ontstaan niet alleen maar door heftige trauma’s en een gewelddadige jeugd. Alles wat jouw brein en lichaam (tijdelijk) uit balans heeft gehaald, kan nu nog de reden zijn dat je niet lekker in je vel zit of dagelijks klachten ervaart.